Kiedy Steve Witkoff, wysłannik Donalda Trumpa, publicznie nazwał Władimira Putina „humanitarystą” podczas spotkania w Petersburgu, reakcja ze strony własnego obozu politycznego była natychmiastowa i bezlitosna. Sprawa ujawnia głębokie napięcia wewnątrz Partii Republikańskiej wokół kierunku, w jakim administracja Trumpa prowadzi politykę wobec Rosji.
Senator Thom Tillis, republikanin odchodzący wkrótce z Senatu, nie krył zdumienia i oburzenia. Na platformie X napisał dosłownie: „WTF, Steve? Sprawdź definicję słowa »humanitarysta«” — używając wulgarnego skrótu wyrażającego skrajne niedowierzanie i oceniając słowa dyplomaty jako po prostu kompromitujące.
Kontekst wypowiedzi Witkoffa jest następujący: w środę w Petersburgu podziękował on Putinowi za zwolnienie Stephena Hubbarda — 74-letniego obywatela amerykańskiego zamieszkałego w Iziumie na Ukrainie, pojmanego przez Rosję i skazanego za rzekomą walkę po stronie ukraińskich sił zbrojnych. Właśnie przy tej okazji Witkoff zwrócił się do rosyjskiego przywódcy słowami: „Tyle pan mówi o tym, że Trump jest humanitarystą, pan też nim jest, proszę pana. I to podziwiam. Wyrażam dla pana uznanie.” Słowa te, skierowane do człowieka odpowiedzialnego za wojnę pochłaniającą dziesiątki tysięcy istnień, wywołały konsternację po obu stronach Atlantyku.
Tillis jest jednym z szeregu polityków, którzy otwarcie krytykują ostatni zwrot administracji Trumpa w stronę Moskwy — w tym przede wszystkim decyzję o rezygnacji z sankcji przewidzianych w ustawie im. Lindseya Grahama, która miała stanowić jeden z głównych instrumentów nacisku na Rosję.
Sam prezydent Trump bronił tych posunięć w środę, twierdząc, że wielu krytyków tej decyzji zadzwoniło do niego z przeprosinami, a uwolnienie Hubbarda bez rezygnacji z sankcji byłoby niemożliwe. Jednocześnie utrzymywał, że Stany Zjednoczone nie musiały nic oferować Rosji w zamian — co trudno pogodzić z faktem porzucenia narzędzi nacisku przewidzianych ustawą.
Sprawa Witkoffa i Hubbarda odsłania szerszy dylemat: jak daleko może sięgać dyplomatyczna elastyczność, zanim staje się zwykłą kapitulacją. Dla tych, którzy wierzą w siłę zachodnich instytucji i wartość sojuszniczej solidarności, komplementowanie Putina przy każdej okazji — nawet tej humanitarnej — to nie dyplomacja, lecz błąd, który osłabia pozycję Zachodu i wysyła fatalny sygnał agresorowi.