Dwoje małych dzieci trafiło do domu dziecka wbrew stanowisku sądu i policji — a wszystko zaczęło się od interwencji Rzeczniczki Praw Dziecka na przystanku autobusowym. Sprawa, opisana przez portal Zero.pl, wywołała poważną debatę o granicach uprawnień urzędu i dopuszczalności wywierania nacisku na wymiar sprawiedliwości.
Do zdarzenia doszło 14 sierpnia. Monika Horna-Cieślak, zapytana o szczegóły przez portal Goniec, przedstawiła własną wersję wydarzeń. Według jej relacji stała na przystanku autobusowym, gdy zauważyła z daleka kobietę zachowującą się, jak to określiła, nadpobudliwie wobec dzieci. Gdy matka zbliżyła się do przystanku, rzeczniczka miała usłyszeć, jak ta krzyczy na dziecko z użyciem wulgarnego słowa, a jedno z dzieci było szarpane. Horna-Cieślak postanowiła interweniować, co spotkało się z agresywną reakcją matki, która obrzuciła ją obelgami. Rzeczniczka poinformowała wówczas, że wzywa policję, a kobieta zadzwoniła do swojego partnera — oboje mieli następnie obrażać urzędniczkę w obecności pięcioletnich dzieci.
Rzeczniczka podkreśliła, że matka zaczęła się oddalać, a dzieci nie chciały jej towarzyszyć. Horna-Cieślak liczyła na interwencję ośrodka pomocy społecznej, jednak ten poinformował, że nie jest w stanie podjąć działań przed weekendem — a zdarzenie miało miejsce w piątek. Zaznaczyła też, że dysponuje fragmentem nagrania dokumentującego agresywne zachowanie matki oraz że rodzina była już wcześniej znana policji z powodu awantur domowych i objęta procedurą Niebieskiej Karty.
Najbardziej kontrowersyjnym elementem całej sprawy pozostaje jednak kwestia kontaktu z sądem. Horna-Cieślak przyznała, że jej pracownik rozmawiał z sędzią dyżurnym, przekazując informacje o zdarzeniu. Sama rzeczniczka uznała ten kontakt za konieczny ze względu na zagrożenie zdrowia i życia dzieci oraz długi weekend, który uniemożliwiał standardową ścieżkę postępowania. Jednocześnie zaznaczyła, że posiada wgląd w całość materiału dowodowego, lecz nie może ujawniać szczegółów. Pytanie o granicę między uzasadnioną interwencją a niedopuszczalnym naciskiem na niezawisły sąd pozostaje bez jednoznacznej odpowiedzi.
Sprawa nabrała wymiaru politycznego, gdy część polityków zażądała odwołania rzeczniczki. Horna-Cieślak odparła te żądania, wskazując, że prawo regulujące jej uprawnienia zostało opracowane właśnie przez tych, którzy dziś domagają się jej dymisji. Swoje stanowisko podsumowała jednym zdaniem: jej rolą jest stawanie w obronie dzieci, niezależnie od tego, czy komuś się to podoba. To deklaracja brzmiąca szlachetnie — jednak w demokratycznym państwie prawa ochrona dzieci nie może odbywać się poza kontrolą sądową ani kosztem zasady niezawisłości sędziowskiej. Jeśli instytucja rzecznika działa skutecznie tylko wtedy, gdy omija procedury, to problem leży nie w złej woli urzędnika, lecz w niedookreśleniu granic jego władzy — i to wymaga pilnej refleksji ustawodawcy.