Ukraiński sektor obronny stanął przed poważnym dylematem, który dotyka samych fundamentów zdolności wojennych państwa. Do Ministerstwa Obrony Ukrainy trafił projekt uchwały zakładający, że ochroną przed poborem zostanie objętych jedynie 85 procent pracowników ukraińskiego kompleksu przemysłowo-obronnego — co oznacza, że pozostałe 15 procent mogłoby zostać wcielone do wojska.
Informację tę ujawnił Igor Fedirko, dyrektor wykonawczy Ukraińskiej Rady Producentów Broni, zrzeszającej ukraińskie przedsiębiorstwa zbrojeniowe. Fedirko podkreślił, że dokument przechodzi już proces uzgadniania między ministerstwami, a sami producenci dopiero teraz dowiadują się o planowanych zmianach — co budzi jego zdecydowany sprzeciw.
Branża zbrojeniowa wskazuje, że poborem mogliby zostać objęci specjaliści, od których bezpośrednio zależy zaopatrzenie armii w sprzęt bojowy: inżynierowie, monterzy, a także eksperci odpowiedzialni za testowanie i naprawy uzbrojenia. Trudno o bardziej wymowny przykład konfliktu interesów wewnątrz aparatu państwowego — wojsko potrzebuje zarówno żołnierzy, jak i broni, a obie te potrzeby zaspokajają ci sami ludzie.
Fedirko nie pozostawia wątpliwości co do stanowiska branży. „Nie poprzemy redukcji do 85 procent, 90 procent ani 95 procent. Armia potrzebuje broni. Potrzeba ludzi, by ją wyprodukować” — oświadczył wprost. Jego słowa oddają napięcie, które narasta między potrzebami frontowymi a koniecznością utrzymania przemysłowego zaplecza wojny.
Równie istotny jest aspekt proceduralny tej sprawy. Fedirko ocenił, że przygotowywanie tak doniosłych decyzji bez jakichkolwiek konsultacji z przedstawicielami branży jest niedopuszczalne. W państwie toczącym wojnę o przetrwanie dialog między administracją a sektorem produkcji obronnej nie jest luksusem — jest koniecznością strategiczną, której pominięcie może kosztować więcej niż niejedna przegrana bitwa.