Związek piłkarski i organy ścigania stają się w ostatnich tygodniach nieodłącznymi partnerami, i trudno w tym fakcie dostrzec cokolwiek budującego. Niedawno dziennikarz TVN24 Artur Warcholiński ujawnił, że do prokuratury trafiła sprawa dotycząca umów Polskiego Związku Piłki Nożnej z firmą Publicon Sport. Zarzut brzmi poważnie: niegospodarność i wyrządzenie szkody majątkowej wielkich rozmiarów w kwocie nie mniejszej niż 4 miliony złotych. To kwota, która sama w sobie stanowi poważny sygnał ostrzegawczy dla każdego, kto śledzi kondycję instytucji zarządzających polskim sportem.
Teraz do prokuratury trafia kolejna sprawa z kręgu PZPN, tym razem dotycząca potencjalnego mobbingu w Kolegium Sędziów. Zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa złożył 9 lipca sędzia Arkadiusz Kamil Wójcik, wskazując jako podejrzanych przewodniczącego Kolegium Sędziów Marcina Szulca oraz jednego z członków zarządu związku. Obaj mężczyźni mają złożyć zeznania jeszcze przed weekendem 31 października i 1 listopada, a ich relacje trafią bezpośrednio do prokuratury.
Na początku przyszłego tygodnia zeznania na komisariacie policji złoży natomiast prezes PZPN Cezary Kulesza. Jego rola w całym zamieszaniu jest szczególna, ponieważ sprawa zbiega się w czasie z głośną aferą SMS-ową z udziałem trenera Jagiellonii Białystok Adriana Siemieńca, sędziego Wójcika oraz arbitra Pawła Raczkowskiego. To powiązanie okoliczności nadaje całej sprawie ciężar, który trudno zbagatelizować.
Według relacji sędziego Wójcika, prezes Kulesza miał próbować nakłonić go do rezygnacji ze złożenia zawiadomienia. Następnie polecił Marcinowi Szulcowi, by ten przekazał zrzuty ekranu rozmowy z sędzią Raczkowskim odpowiednim organom dyscyplinarnym. Wymowna jest przy tym zbieżność dat: w tym samym dniu, w którym Wójcik złożył zawiadomienie w sprawie mobbingu, wszczęto przeciwko niemu postępowanie dyscyplinarne dotyczące afery SMS-owej.
Przewodniczący Szulc odrzuca zarzuty kategorycznie. „Autorytatywnie stwierdzam, że żadnego mobbingu absolutnie nie było” — oświadczył w rozmowie na antenie Canal+Sport. Jednak głos w tej sprawie zabrał również były międzynarodowy sędzia Marcin Borski, który twierdzi, że podobne praktyki w Kolegium Sędziów PZPN nie są żadną nowością i wskazuje na wcześniejszych przewodniczących — Zbigniewa Przesmyckiego i Tomasza Mikulskiego.
Borski przytoczył konkretny przykład z własnego życia: gdy jego żona była w dziewiątym miesiącu ciąży i prosił o obsadę obserwatorską na meczach rozgrywanych blisko Warszawy, był złośliwie delegowany do Szczecina lub Lubina — miejscowości odległych o wiele godzin jazdy w czasach, gdy kraj nie dysponował jeszcze siecią autostrad. „Pewna osoba była świadkiem rozmowy, gdy Przesmycki chwalił się komuś, że tak zrobił — to miał być sposób na wychowanie podwładnego” — wyjawił były arbiter w rozmowie z portalem WP SportoweFakty. Jeśli te relacje są prawdziwe, mamy do czynienia nie z jednostkowym incydentem, lecz z utrwaloną kulturą zarządzania przez strach, która przez lata znajdowała sobie kolejnych gospodarzy w strukturach polskiej piłki.